به نقل از PC Gamer، پاتریک آرمسترانگ توی مقالهای جالب به این موضوع میپردازه که بازیهای ویدئویی خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنیم، بار سیاسی دارن. شاید در نگاه اول، بازیهایی مثل Disco Elysium و Papers, Please خیلی آشکار سیاسی به نظر بیان، چون محتوای داستانیشون به وضوح به مسائل اجتماعی و سیاسی میپردازه. اما نویسنده به این نکته اشاره میکنه که حتی بازیهایی مثل Call of Duty که بیشتر به خاطر هیجان و اکشنشون معروفن، هم پیامهایی دارن که شاید نادیده بگیریم. 📜
🔹 پیامهای پنهان در دل اکشن
مثلاً وقتی Call of Duty صحنههای جنگی و نبردهای هیجانانگیز رو به تصویر میکشه، از دیدگاه نویسنده این بازی نه تنها جنگ رو به تصویر میکشه، بلکه نوعی اسطورهسازی از خشونت نظامی رو هم به همراه داره. وقتی به بازیها به عنوان یه دنیای خیالی و جدا از واقعیت نگاه میکنیم، شاید متوجه نشیم که این دنیاهای خیالی خودشون پر از پیامهای خاص هستن. 🪖
🔹 هر بازی یه پیام داره
🔹 سیاستهای غیرقابل اجتناب در بازیها
آرمسترانگ به این موضوع اشاره میکنه که خیلی از بازیهای AAA و حتی فیلمهای هالیوودی به طور پیشفرض پیامهایی از قدرتنمایی و ملیگرایی آمریکایی دارن. شاید به ظاهر ما به دنبال سیاست توی بازی نباشیم، اما واقعیت اینه که هر بازی نتیجه تفکرات و دیدگاههای افرادیه که اونو ساختن و حتی اگر آشکار نباشه، تو دل خودشون مسائل سیاسی و اجتماعی دارن. 🎬
🔹 گیمینگ به عنوان یه تفریح سیاسی
نویسنده میگه که گیمینگ تنها یه تفریح نیست، بلکه به عنوان یه رسانه قدرتمند، بازتابدهندهی نگرشها و ارزشهای مختلفه. و هرچقدر ما بیشتر از این دیدگاه به بازیها نگاه کنیم، از دنیای مجازی که برامون ساختن چیزهای بیشتری میتونیم یاد بگیریم. 🕹
💬 آیا شما هم متوجه این پیامها توی بازیها میشید؟ نظرتون چیه؟ توی کامنتها برامون بنویسید!
